დღეს ერთი ჭკვიანი ადამიანისგან გავიგე და უფრო ნათლად გავაცნობიერე რომ რა ძალითაც არ უნდა გვანარცხებდეს ცხოვრება ძირს – ეს მშვენიერია. ეს ჩვენ საკუთარი თავის დალაგებისკენ გვიბიძგებს. ეს ცხოვრების აღქმის უნარს გვაძლევს და გვაიძულებს მეტად შევიგრძნოთ რომ ჩვენ ცოცხლები ვართ. ეს გვეხმარება იმაში რომ მეტად გავაცნობიეროთ რაოდენ მშვენიერი შეიძლება ყოფილიყო ჩვენი ცხოვრება სხვაგვარ კონტექსტში. სწორედ ეს გვიბიძგებს მეტი სიყვარულისკენ, ნდობისკენ და ადამიანების დაფასებისკენ.
ეს ნახატი ადრე დავხატე. ხატვის პროცესში (კარგია რომ არსებობს ასეთი პროცესი) ვფიქრობდი ახლობელი ადამიანების მნიშვნელობაზე , იმ ერთგულ მეგობრებზე რომლებიც გზას გვიკვალავენ მაშინ როდესაც თავად ვერ ვამჩნევთ სიმაღლეზე სავალ კიბის საფეხურებს, ვფიქრობდი იმ ადამიანებზე რომლებსაც სჯერათ ჩვენი და ჩვენი შესაძლებლობების, ვფიქრობდი ადამიანებზე რომლებიც ხედავენ ჩვენს ნაბიჯებს, ხედავენ ჩვენს ტკივილს,განცდებს, სიხარულს, ბედნიერებას და ამ ყველაფერს ჩვენთან ერთად განიცდიან. სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ ცხოვრებაში ასეთი ადამიანები ძალიან ცოტა მყავს, ისეთი ადამიანები კი რომლებსაც ბოლომდე ესმით ჩემი უფრო ცოტა.. სიტყვა “საბედნიეროს” იმიტომ ვახსენებ რომ ასე უკეთ ვგრძნობ ნამდვილი სიყვარულის ძალას. მაგრამ მიუხედავად ამისა მრავალ კარგ მეგობარს ვისურვებდი ცხოვრებაში :)
Recent Comments